Torres del Paine

Na een fantastische vakantie op Curaçao waar ik de familie allemaal weer zag na een jaar, Nina voor het eerst zag en mijn verjaardag vierde zijn Bas en ik doorgereisd naar Chile voor onze een aantal weken Patagonië. Maar alvorens we direct naar het koude zuiden gingen hadden we een dagje in Santiago staan.

Santiago

De hoofdstad van Chile was de laatste tijd veelvuldig in het nieuws vanwege de heftige rellen in de stad. De bevolking heeft zich tegen de overheid gekeerd en volgens de nieuwberichten waren het regelrechte slagvelden in Santiago. Dat zijn de berichten die wilt horen als je naar een stad gaat, ahum. Maar het is niet anders, we zouden er ook maar een dagje blijven, dus in het slechtste geval wordt dat een dagje binnen zitten.

Aangekomen in Santiago gingen we met een taxi naar het hostel. Het was laat en we deden een paar biertjes en gingen daarna naar bed. Onze illegale taxichauffeur, die ook niet kon rijden, zei dat het nog gevaarlijk was in de stad en dat we wel op moesten letten. Naja, dat zien we morgen wel.

Die nacht sliep ik heel slecht, had de hele tijd jeuk. De volgende ochtend werd ik dan ook wakker met overal bulten. Had ik in een bed gelegen met allemaal bedbugs, precies weer als Bas net één dag mee is op reis. Bas had gelukkig nergens last van en onze tassen hadden we in een hoek gegooid en lagen dus niet dicht bij het bed. Het was alleen dat ik weer wat dagen flinke jeuk zou hebben.

We vroegen in het hostel wat ze ons aanraadde om te doen die ene dag in Santiago. We konden niet naar de highlight van de stad, wat een heuvel (Cerro San Cristobal) is vanwaar je de stad mooi kan bekijken, want die is gesloten door de rellen. Er werden wat wijken aangewezen waar het veilig was om heen te gaan en daar liepen we dan maar heen. 

Overdag zagen we niet veel van de rellen. Eigenlijk helemaal niks. Maar toen we dichter bij de plek kwamen waren het nog aan de gang was zagen we wel allemaal overheidsgebouwen met kapotte ramen, ME-busjes die flink onder handen waren genomen, veel politie met gepantserde voertuigen. Dus je voelde wel dat het nog aan de gang was. 

In de middag wilden we een Free Walking Tour doen. Op de website zag ik niks staan over dat die niet meer doorging dus we gingen er maar heen. Tegen de tijd dat de tour moest starten kwam er wel een gids aanlopen, maar wel met de mededeling dat ze geen tours doen in de middag omdat het te gevaarlijk is. Hij raadde ons aan om naar een andere heuvel, Cerro Santa Lucia, in de stad toe te lopen vanwaar we de stad nog mooi konden bekijken en vervolgens de wijk Bellavista te bezoeken voor de graffiti. Dit deden we dan maar.

Santiago de Chile

Bas schoot op die heuvel nog wat mooie beelden met zijn drone. En daarna gingen we naar een bar toe en hebben we de graffiti bekeken. Daarna weer terug naar het hostel, waar we tot in de nacht hebben rondgehangen en geslapen in de hangmatten, want onze vlucht was om 5.00 ’s ochtends. 

Punta Arenas

De meest zuidelijke stad van Chile. Niet veel te doen. De stad zelf heeft weinig charme. En een van de hoogtepunten is de begraafplaats, waar ze allemaal tombes hebben gebouwd. Waarom weet ik eigenlijk nog niet, maar vond het eigenlijk al gek om een begraafplaats te bezoeken als toerist.

Alvorens we de volgende middag weg zouden gaan gingen we nog op een boot naar Isla Magdalena. Dé plek om pinguïns te spotten volgens allemaal websites enzo. In mijn gedachten zou ik echt omringt worden door pinguïns wat ik wel heel leuk zou vinden, maar dat liep iets anders. 

Er was een pad uitgezet en ze deden alle moeite om je niet te dicht bij de pinguïns te laten. Het was daarnaast ook broedseizoen. Dus ze zitten allemaal in hun holletjes te broeden. Je zag bijna geen pinguïns. Wat we vooral zagen waren meeuwen. Daar voldeed de realiteit niet helemaal aan de verwachting, zonde van het geld en tijd, maar dat heb je soms.

Puerto Natalas

Met de bus waren we verder gegaan naar Puerto Natales. Een klein stadje die volledig in het teken staat van hiken in Torres del Paine. Precies de reden dat wij er waren. De weg ernaar toe was trouwens al wel heel mooi. Vanuit het vlakke landschap zag je in de verte de bergen opkomen met witte toppen. En toen we eenmaal in Puerto Natales waren leek het heel erg op Nieuw-Zeeland. Een klein stadje tussen de bergen aan een mooi meer. 

We hadden hier een hele dag om alles voor te bereiden. Dus de dag dat we aankwamen deden we niet zoveel. Maar de eigenaar van het hostel was op zich wel een relaxte gast, maar weer niet heel georganiseerd. En zo had hij ons dus ook niet gemeld dat het morgen, wanneer we alles willen regelen, zondag is. En dat op zondag praktisch alles gesloten is in Puerto Natales. 

Dus het kostte allemaal wat meer tijd om onze spullen bij elkaar te krijgen voor onze 5-daagse hike genaamd: W-trek. De campingspullen huurden we bij het hostel, dus dat was zo geregeld. Daarna gingen we op zoek naar kant-en-klare trekking maaltijden en gedroogd fruit. Als eerste vonden we het gedroogde fruit: een kilo kiwi’s. En een paar uur later vonden we in een klein supermarktje nog allemaal kant-en-klare maaltijden liggen. Perfect! 

W-Trek

Het wekkertje ging vroeg, want we wilden de bus van 6.40 uur pakken naar het nationale park: Torres del Paine. Bepakt met onze tent, slaapzakken, slaapmatjes, kookspullen, gasflesjes, eten en drinken stapten we in de bus. De eerste stop was bij de ingang van het park waar we natuurlijk entree moesten betalen en wat gegevens op moesten schrijven. Bas en ik wachtte rustig tot er ruimte was om wat op te schrijven, maar de buschauffeur was een partijtje gestrest. Hij vroeg nog of we de laatsten waren toen we in de rij stonden, dus wij gaven nog aan dat wij inderdaad bij hem in de bus zaten.

We leverden onze papieren in en betaalden, zien we de bus al bewegen. Wilde die halve tamme al weg rijden zonder ons. Gelukkig waren we op tijd buiten en stopten die nog voor ons. Daarna kwam er een geïrriteerde preek in de bus. Want het duurden allemaal te lang volgens de buschauffeur. Hij had stress omdat hij ons af wilden zetten bij de eerste catamaran die om 09.00 uur vertrok. Om alsnog op tijd te komen ging ie rijden alsof ie Max Verstappen was met een busje vol toeristen. Best wel idioot.

Eenmaal aangekomen bij de catamaran begonnen heel veel mensen te rennen. En een aantal van hen mochten nog mee, maar daarna zat ie vol en moest de rest wachten op de volgende, die twee uur later kwam. Het was gelukkig lekker weer, dus zat een beetje naast het meer om mij heen te kijken. Was prima uit te houden. 

Twee uur later met de volgende boot naar het startpunt van de trekking. Aan het einde van de rit, wat ik heel onlogisch vind, moest je afrekenen. En zo goedkoop was dat bootritje nog niet. Waardoor we na het betalen van de boot bijna geen geld meer over hadden, echt praktisch niks. Naja, zorgen voor later.

Maar wat een view vanaf de catamaran!

Dag 1 – Paine Grande naar Camping Grey

We liepen direct door naar ons eerste camping in een strakblauwe hemel en amper wind. Dat was wel wat anders dan de terror-verhalen die we gehoord hadden. Naja, elke mooie dag is er een meegenomen. Bas liet zijn drone onderweg regelmatig even opgaan om wat vette beelden te schieten, want dan kan prima daar. Niet normaal hoe mooi het daar is. Mooie bergen en uiteindelijk liepen we naar een gletsjer toe, waar we 500 meter vanaf zouden slapen.

Bas in action

Het was maar 11 kilometer die dag en we kwamen daarom ook aardig op tijd aan op de camping. Nadat we de tent hadden opgezet zijn we naar de gletsjer gegaan. Bas vloog daar wederom zijn drone met vette beelden. Ik ging naar het uiterste puntje en staarde voor een tijd gewoon naar de brokken ijs die niet ver voor me uit waren. Echt heel mooi!

Gletsjer Grey

De tent die we hadden was niet al te groot. Of simpelweg gezegd: klein. We hadden nog tegen de eigenaar van het hostel gezegd dat we een beetje ruimte in de tent wilden en volgens hem was dat allemaal prima. Maar ik kon niet eens gestrekt liggen. De tassen pasten er niet in en je moest voorzichtig omdraaien in de nacht. Ik sliep die nacht nog redelijk, maar Bas beduidend minder.

Dag 2 – Camping Grey naar Paine Grande

De volgende dag liepen we precies dezelfde route terug en overnachtte we op de plek waar we ook het park in kwamen. Het weer was goed, maar geen strakblauwe luchten. Dus het was mooi dat we veel beelden hadden geschoten de dag ervoor. De eerste camping had al prima faciliteiten en deze waren ook veel beter dan verwacht. Faciliteiten die onze plannen om geen alcohol te drinken tijdens de trekking het wel heel lastig maakten. Dusdanig lastig dat we uiteindelijk toch in de bar belanden en een aantal goudgele rakkers naar binnen werkten. Alles voor een betere nachtrust.

Dag 3 – Paine Grande naar Frances

De derde dag zou de langste worden van allemaal. Ongeveer 22 kilometer stond er op het programma. Het weer was ’s ochtends nog niet heel goed met zo nu en dan wat regen, maar geen stortbuien. We liepen over een glooiend landschap met rechts van ons een heel mooi blauw meer en links de bergen waar de hike om bekend staat: Torres del Paine. Daar loopt in principe het meeste van de hikedagen langs. Zoals gezegd was het weer niet top, maar ook niet desastreus slecht.

Zelfs met minder weer nog steeds onwijs mooi

We aten wat op een camping onderweg, waar we ook onze backpacks lieten liggen voordat we een klim gingen doen. We zouden uiteindelijk weer langs de camping komen en dan was het nog maar 2 kilometer naar onze camping. Toen we naar boven liepen kwamen we een aantal bekende gezichten tegen, want bijna iedereen doet de trekking op dezelfde manier, dus iedere dag zie je bekende gezichten. We vroegen hoe het op de top was en zij zeiden dat het ‘ok’ was. 

De klim naar boven hadden we links een gletsjer liggen en liepen we over de rotsen en in bosachtige omgeving naar boven. Uiteindelijk kwamen we een stukje uit het bos en ineens zagen we de Torres del Paine met een bijna strakblauwe licht. Heel vet! Snel wat foto’s gemaakt en doorgelopen naar de uiteindelijke top waar we wederom heel goed weer hadden. Bovenaan hadden was het echt heel mooi. Omgeven door supermooie en best wel extreem gevormde bergen. Met aan de andere kant het dal met een onwijs blauw meer. Daar een tijdje gestaan alvorens we naar beneden liepen.

Boooom! Wat magische bergen.

Op de weg terug stopten we nog even om naar een wand met sneeuw te kijken waar zo nu en dan kleine lawines ontstonden. Ze zijn niet eens zo groot, maar maken een enorm kabaal. Het zicht op het dal werd ook alleen maar mooier. Dus we stopten wederom regelmatig. Samen met twee Belgen zouden we die avond een paar ‘pintjes’ drinken. Althans, dat was het idee. Eenmaal op de camping bleek het betaalsysteem eruit te liggen en konden we niet met kaart betalen. En beide hadden we niet echt cash meer op zak.. Daar ging onze pizza en pils avond. Maar een paar geprepareerd hike-voedsel naar binnen gewerkt en naar bed.

En zulke blauwe meren..

Dag 4 – Frances naar Central

De vierde dag was de minste dag van allemaal, wat tijdens de W-trek betekent dat ie nog steeds heel mooi is, maar je raakt snel verwend. Het leek een makkelijke wandeling, maar het ging vrij veel op en neer waardoor het allemaal wat zwaarder was dan voorafgaand verwacht. Bas had ook wat last van blaren wat het lopen niet veel makkelijker maakt. Aan het einde van de dag twijfelden we om gelijk de hele hike af te maken, dus de vijfde dag eraan te knopen, of eerst naar de camping te gaan en dan de dag erop rustig de vijfde dag te doen. 

Uiteindelijk maakte het weer de doorslag, want het begon te regenen. We waren dan eigenlijk nog net op tijd binnen, want toen de tent eenmaal stond en wij toch maar een keer pizza gingen scoren en bier gingen drinken, toen kwam het echt met bakken uit de lucht. Op de heenweg liepen we nog door een rivier heen, maar op de terugweg stond het water zo hoog dat dit zeker geen optie meer was. Die avond nog zitten goochelen met al onze spullen om ze niet helemaal te laten verregenen. 

Dag 5 – Las Torres

De ochtend deden we rustig aan. Het weer knapte iets op, al was het zicht slecht. Maar rond 10 uur vertrokken we dan voor de laatste dag. Zonder zware backpack, want die konden we op de camping achterlaten, vanaf daar zouden we immers een bus pakken terug naar Puerto Natales. Onderweg, net als de derde dag, zagen we wat bekenden en vroegen hoe het was op de top en die zeiden allemaal dat ze niks zagen. Wij liepen rustig naar boven en stopten onderweg nog een keer voor een bakkie koffie.

Eenmaal dichter bij de top komende zagen we al zo nu en dat blauwe vlakken in de lucht, dus er kwam wat hoop goed weer. Eenmaal op dé plek van de W-Trek: Las Torres hadden we bijna een strakblauwe hemel voor 30 minuten. Echt onwijs veel geluk hadden we deze hike wat betreft het weer, want er zijn wel terror-verhalen te vinden over het weer in Patagonië. 

We sloten de trekking af met de Belgen waarmee we de laatste dag mee terug liepen en sloten af met een paar biertjes. Daarna was het tijd om terug te gaan. Een nachtje slapen in Puerto Natales alvorens in de vroege ochtend naar El Calafate vertrokken, wat in Argentinië.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.