Het complete noorden van Argentinië

Bas was naar het vliegveld van Trelew gegaan om naar Buenos Aires te vliegen terwijl ik nog wat langer moest wachten om de bus naar Córdoba te pakken. Eenmaal bij het busstation was de bus een uur vertraagd, maar wat doet een uurtje op een rit die toch al 22 uur zou duren. 

De busrit

Argentinië is qua landschappen zo’n bijzonder land. Ze hebben hele steile en majestueuze bergen, maar daarnaast is het vaak weer zeldzaam vlak. We vertrokken vanuit Puerto Madryn en zodra we de stad uit waren werd het weer enorm vlak zonder ook maar iets van bomen of iets dergelijks. Dat veranderde de eerste uren ook niet.

Tijdens de busreis kon ik gelukkig wel wat uurtjes slapen, want de bussen in Zuid-Amerika zijn vrij ruim en daardoor qua reiscomfort beter dan vliegtuigen. Na het openen van mijn ogen haal ik het gordijntje even weg en kijk naar buiten. Niks veranderd qua uitzicht! En de uren daarop bleef dat hetzelfde, haha. 

Córdoba

Na de lange rit besloot ik het even rustig aan te doen. Ik liep wat door de stad heen die enerzijds wel mooi is, maar niet bijzonder. Al vind ik het een hele fijne stad om te zijn, want er hangt een bepaalde relaxte sfeer. Het weer was lekker, ze hadden terrasjes en het oogde allemaal heel relaxt. De prijzen waren een stuk lager dan in Patagonië.

Daarnaast moest ik in Córdoba écht weer even peso’s regelen en dat is in Argentinië wat lastiger dan in andere landen. Bij banken kan er maar kleine bedragen gepind worden tegen hele hoge fees. Daarom had ik gegoogeld of er niet een slimmerik was die daar een oplossing voor had. Gelukkig bleek er een hele rendabele en makkelijke oplossing.

Geld sturen naar het bedrijf Azimo óf Western Union. Azimo had geen enkele fees op de eerste twee transacties en zag veel goede ervaringen. Dus ik stuurde er een paar honderd euro heen die ik dan in peso’s op kon halen voor een betere rate dan de banken hadden. Ik denk dat ze dat kunnen doen omdat de peso zo hard daalt dat het snel rendabel is voor de organisaties. Maar door een Azimo kantoor te gaan, of Argenper genoemd, haal je zo makkelijk geld op.

Hoewel ik Córdoba een fijne stad vond om te zijn besloot ik toch vrij vlot weer verder te gaan naar Mendoza. Mijn laatste maand was namelijk aangebroken en wilde deze zo goed mogelijk inzetten en er was nog zoveel te zien in het noorden van Argentinië.

Mendoza

Dé wijnregio van Zuid-Amerika en ook wel een van dé wijnregio’s in de wereld: Mendoza! Ik kwam ’s ochtends een uurtje of zes aan met de bus en ging direct naar mijn hostel. Kon daar natuurlijk nog niet inchecken en daarom nog geprobeerd op een oncomfortabele bank wat te slapen. Maar zonder succes. 

In plaats van niets doen als ik brak ben ga ik altijd liever door de stad heen slenteren. Eerst een bakje koffie gescoord ergens. En maar gewoon wat rondgelopen zonder plan. Na wat rondjes door de stad gelopen te hebben zag ik een groot park liggen. Ook dit mooie park helemaal doorgelopen. In het midden van het park ligt er uit het niets ineens een mooi stadion wat deels in de grond is gegraven.

Daarnaast zag ik wat ruïnes wat heel erg leek op de inca-bouwstijl. We zaten inmiddels al behoorlijk noordelijk weer en de kans was best aanwezig dat de Inca’s ook hier waren geweest. Achteraan in het park hebben ze een heuvel waar je op kan lopen vanwaar ik een goed zicht had op de Andes gebergte die erachter lagen. 

Nadat ik helemaal was teruggelopen naar het hostel besloot ik lastminute iets heel erg Argentijns te gaan. En iets wat zeker buiten mijn comfort-zone lag: paardrijden. Het was niet per se dat ik zo graag wilden paardrijden, maar als ik het ooit ergens wilde doen, dan moest dat hier zijn. Want wie kan nou vertellen dat ie als een Gaucho op een paard door de Andes is gelopen, waarna hij de dag afsloot met een Argentijnse BBQ met rode wijn vanuit de regio. Veel Argentijnser kon ik het me niet bedenken.

Einde van de middag zat ik dan voor het eerst op een paard. We liepen in een groep door de Andes heen terwijl de zon aan de andere kant van de Andes begon te dalen. De kleuren in de bergen veranderde, zo ook de temperatuur. Het was wel een hele mooie wandeling! Aansluitend was de BBQ inmiddels klaar en kregen we echt fantastisch lekker vlees en ongelimiteerd rode wijn. 

En die wijn smaakte naar meer. De dag erop ging ik daarom een fietstour doen langs vier wijngaarden, waar natuurlijk ook geproefd ging worden. We kregen in de ochtend een fiets aangewezen en ze zagen er verrassend genoeg vrij goed uit. Toen we vertrokken wilde ik na 20 meter proberen de fiets op het achterwiel te trekken, maar dat was toch teveel gevraagd want de ketting brak direct.

Met een reservefiets vervolgde we vervolgens onze weg naar de volgende wijngaard. En de wijntjes waren vaak ook echt lekker! Halverwege de dag kregen we een hele lekkere lunch aangeboden met onder andere heel veel empanadas. En die had ik inmiddels op veel plekken gehad, maar het noorden van Argentinië heeft bij far de beste. Kon geen genoeg van die dingen krijgen.

Na het bezoek aan de laatste wijnproducent ging het grootste deel van de groep terug met de auto. Onze gids zou terugfietsen naar de stad en ik sloot me daar graag bij aan. Samen met een Belg en de gids fietsten we in 45 minuten terug naar het centrum van Mendoza. Een leuke tocht over allemaal fietspaden! Het is een hele fietsvriendelijke regio.

Toen ik terugkwam in het hostel kwam ik in gesprek met een gast uit Litouwen. We besloten ’s avonds samen even ergens in de stad te gaan eten en nodigde ook direct wat anderen uit in het hostel. Binnen no-time waren met een groep van acht man. Met de groep gingen we naar een parilla, wat een grill restaurant is. Na het eten gingen we naar een barstreet in Mendoza. En die is gezellig!!

We kwamen er rond middernacht aan, maar links en rechts zie je nog allemaal locals gewoon uitgebreid dineren. Kinderen lopen ook nog over straat. Verder allemaal leuke barretjes met grote variëteit aan bieren. We kozen maar een barretje en dronken daar een paar biertjes. Daarna zouden we allemaal teruggaan. De meeste met een taxi, maar de Litouwer en ik zouden gaan lopen.

Voordat we echt terugliepen wilden we de hele straat wel even doorgelopen zijn en er waren nog zóveel leuke barretjes. Dus uiteindelijk belandde we toch nog bij een andere bar. Waar we met wat locals in gesprek kwamen, wat gezellig was. Uiteindelijk liepen we na vijf uur ’s ochtends pas richting het hostel. Maar overal zaten nog mensen buiten te drinken. Niemand was dronken, maar iedereen was gewoon gezellig aan het borrelen! Wat een topcultuur hebben die gasten.

De afgelopen dag kopieerden we nog een keer. Lekker eten, veel rode wijn, bier en gezelligheid. Eindigde wederom in dezelfde straat vol met barretjes, maar het was zondag dus het was er wel een stukje minder levendig, maar toch nog leuk. Hierdoor versliep ik me wel de volgende ochtend om op tijd een bus te pakken naar de hoogste berg van Zuid-Amerika genaamd Aconcagua. Dus die hike ging niet door.

In plaats van die hike ging ik dan maar met dezelfde groep mee naar nog maar een andere wijntour. En eigenlijk werd het weer een bijna zelfde dag als de dagen ervoor, haha. We eindigde bij een parilla, veel wijn gedronken en sloten af met de nodige bier. Fantastisch leven daarzo. De volgende ochtend verliet ik dan wel Mendoza. Dit keer niet met de bus, want een 17 uur durende busreis was duurder dan met het vliegtuig..

Salta

Toen ik eenmaal in mijn hostel in Salta was aangekomen deelde ik een foto in mijn Instagram stories. Hierop werd gereageerd door een Nederlander die ik in de Filipijnen had ontmoet in maart van 2019 met het bericht dat hij ook in Salta was. Ze hadden een auto gehuurd en gingen de dag erna een aantal dagen in de omgeving van Salta toeren, want die blijkt zo fantastisch mooi te zijn. Het mooie was dat ze nog een stoel over hadden.

Dus daar werden mijn plannen weer eens vakkundig omgegooid en besloot ik met hen mee te gaan. Wel liep ik die dag nog door de stad van Salta heen en die is wederom heel leuk! Super leuk centrum. ’s Avonds ging ik met die Nederlander en een zooit anderen wat eten in het centrum. En dat restaurant kan ik iedereen aanraden die naar Salta gaat. De empanada’s waren nog beter dan voorheen!

De volgende ochtend pikten ze mij op aan het einde van de ochtend. We waren met een leuke groep van nog twee andere Nederlanders, waarvan ik er een dus kende en een meid uit Frankrijk. Zij hadden een soort planning gemaakt en ik stapte maar gewoon in. Als eerste reden we naar het noorden via een hele bochtige bergweg door een soort, of misschien wel een echt, regenwoud. We waren er allemaal redelijk over verbaast want we verwachtte de droge woestijn met veel cactussen.

Maar we werden snel beloond met de zichten die we verwachtte bij dit stukje wereld. Wel eerst nog snel een boete opgepikt van een corrupte agent omdat we onze verlichting niet aan hadden. Man, man, man wat mooi! Ik had niet verwacht dat ik nog zo verrast kon worden na zo’n lange reis, maar dat stukje wereld is zo divers. Allereerst reden we richting een dorpje genaamd Purmamarca, wat bekend staat om de kleurrijke bergen. En terecht!

Nadat we de auto even gestopt hadden stonden we letterlijk te kijken naar een berg die groen was, de andere was geel, rood, oranje of paarsachtig. Het lijkt wel redelijk onwerkelijk! Woorden en mijn kwaliteiten als fotograaf doen geen eer aan hoe mooi het was, maar heel mooi. 

Daarna zette we de weg voort naar een zoutvlakte, maar dat werd niet eens het hoogtepunt. Want de weg erna toe was zo afwisselend. Dusdanig afwisselend en mooi dat we echt bijna iedere 10 minuten stopte om maar wéér foto’s te maken. Onderweg zagen we nog veel grote cactussen, zeker zo’n 4 a 5 meter hoog. Uiteindelijk kwamen we dan aan bij de zoutvlakte wat ik nooit zo had gezien en ook mooi was. 

Na de zoutvlakte keerden we om en reden terug naar de hoofdweg om daar de andere kant op te gaan naar ons hostel in Tilcara, wel met de nodige foto stops natuurlijk! Wát een dag hadden we gehad. Echt alleen maar genieten was dit. Maar daar hield het niet mee op, want we kwamen in een supergezellig hostel waar een livebandje ging spelen en allemaal locals kwamen drinken. 

De tweede dag van onze roadtrip reden we verder naar het noorden naar de berg met veertien kleuren. Eerder in Peru was ik al bij de Rainbow Mountains geweest en was wel benieuwd naar deze plek. Wederom reden we weer naar een flinke hoogte van bijna 4800 meter. De weg was niet altijd even goed. En we raakten iets gewend aan de mooie omgeving. Maar toch was het nog zo onwijs mooi toen we aankwamen bij het punt van de berg met veertien kleuren. 

Op de weg terug stopten we nog in Humahuaca om wat te eten. En net als in de rest van Salta was dit wederom top. Het was ook nog een verrassend leuk authentiek dorpje. Maar daarna reden we direct terug naar Salta. Want we besloten om dan de derde dag naar het zuiden te rijden naar het gebied rond Cafayate. Een wijnregio, maar wederom moet de weg erheen weer zo mooi zijn.

De derde dag reden we dus nar het zuiden en het leek vaak wel of ik in Australië was. We waren omgeven door rood rotsig landschap. Geen kleuren meer, alleen maar rood. Maar wederom weer heel mooi. We eindigde in Cafayate, dit keer geen wijn gedronken. Maar even een rondje door het dorpje gedaan, wat gegeten en teruggereden. Zowel de heen- als de terugweg vrij vaak gestopt om foto’s te maken.

Toen we weer terug waren in Salta gingen we die avond uit en de volgende dag hoorde ik dat ik het hostel niet meer kon bijboeken. Daarnaast was ik plannen aan het maken wat ik nog wilde doen en. Wat ik in ieder geval zeker wist is dat ik naar Salar de Uyuni in Bolivia wilde, maar of ik dat via San Pedro de Atacama wilde doen of via Bolivia. Ik koos er uiteindelijk voor om naar Chili te gaan en dus naar San Pedro de Atacama. De bus vertrok die nacht dus ik hoefde dan ook niet meer bij te boeken.

Maar wat een onwijs, fantastisch, geniaal stukje wereld is het noorden van Argentinië. Zeker een van mijn favoriete plekken in deze wereld tot op heden. Want wat ik nog niet eens benoemd heb is dat de mensen super sociaal en open zijn, het eten en drinken is er goed en goedkoop. Het weer was er lekker. Het landschap is gevarieerd. Ik zou daar wel kunnen wonen! En dat heb ik verder alleen nog maar bij Australië. 

Met nog maar iets van twee weken te gaan ging ik dan naar Chili, naar de droogste woestijn van de wereld. 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.