Een gedroomde afsluiting

Time flies. Het is alweer drie maanden geleden dat ik thuiskwam. Dit kwartaal is echt voorbijgevlogen! Maar ik had nog steeds niet mijn hele reis beschreven. Zonde, want het einde was een opeenstapeling van mooie ervaringen. Het was allemaal wat rennen en vliegen en daardoor vermoeiend, maar daar heb ik geen seconde spijt van gehad.

Met een bus ging ik om een uur ’s nachts naar San Pedro de Atacama. Een klein dorpje in de droogste woestijn van de wereld. Daarvoor ging ik weer een grens over, want ik vertrok uit het ook al zo mooie Salta. Rond een uurtje of 11 ’s ochtends kwam ik dan aan in dit woestijndorp. Al zoekende naar mijn hostel zag ik allemaal mooie perfect gevormde vulkanen. Ook was alles er stoffig en waaide het er vrij hard continu.

San Pedro de Atacama

De hoofdreden dat ik naar de Atacama ging was omdat ik het meeste in Salta wel gezien had en dat ik per se Salar de Uyuni wilde bezoeken. En de driedaagse Salar de Uyuni tours kan je doen vanaf, je verwacht het niet, Uyuni. Maar ook vanaf dus San Pedro de Atacama. In Uyuni is niks te doen dus een uitje naar de droogste woestijn klonk als muziek in de oren.

Even voorbereid als altijd liep ik door het dorp om te informeren wat er zoal te doen is. En er waren toch nog wel mooie uitjes te doen. Zo ging ik als eerste naar Lagunas Escondidas, enorm mooie blauwe, zoute en natuurlijke meren. Een mooie verrassing, want dat had ik nog nooit ervaren hoe het is om een zoutmeer te badderen. Een vreemde ervaring is om te proberen om rechtovereind te blijven in het water, want het zout drukt je benen gewoon omhoog en voor je het weet lig je lekker te chillen. Wel heel relaxt kan ik zeggen.

Hierna reden we nog naar een spot om een zonsondergang te zien. We stopten nog snel in Valle de la Luna, want we hadden tijd over. De naam betekent in het Nederlands ‘Maanvallei’. Die naam heeft het gekregen omdat het lijkt op hoe het landschap op die witte planeet in de nacht is. We moesten daarvoor wel 1,5 euro bijleggen, want dat was het entreegeld voor dat deel van het park. Er waren gewoon twee mensen die mee waren op de tour die de dag erna naar een ander deel van het park gingen en daardoor het niet wilden investeren, haha.

Het was bijzonder om te zien, maar de zonsondergang die we daarna hadden vond ik écht heel mooi. Kilometers en kilometers kon je wegkijken met fantastisch gevormde vulkanen en een uniek landschap. Ik nam plaats op een mooie uitstekende rots en gelukkig vroeg iemand in de groep of ze een foto van me moest maken. Want die foto laat denk ik vrij goed zien wat voor mooie zonsondergang het was.

De volgende ochtend mocht ik er weer kneitervroeg eruit. Uurtje of vier ging de wekker. Rond 4.45 uur zou ik opgehaald worden, want we zouden met zonsopkomst bij de een na grootste geisers van wereld. Om 6 uur werd ik na twee keer bellen eindelijk opgehaald. We waren een half uurtje onderweg toen ik, als ik m’n nek zo beetje verdraaide, de zonsopkomst van achter de bus op had kunnen zien komen. Mission failed. Het was nog wel hartstikke mooi om eerlijk te zijn, maar had er een beetje de P in dat ik zo vroeg uit m’n nest moest komen om het zo te kunnen zien. 

Geisers

Na een redelijke rit kwamen we dan aan bij de geisers. De een na grootste van de wereld en zeker een stuk groter dan in Nieuw-Zeeland. Daar bleven we een tijdje hangen. Gelukkig warmde de zon alles vrij snel op, want het vroor ’s ochtends enom. Behoorlijk op hoogte waren we en in die woestijn is, zodra de zon onder is, het snel heel koud. 

Valle de la Luna

Die middag ging ik wederom naar Valle de la Luna, maar dit keer een ander deel. De maan heb ik natuurlijk nog niet zo vaak bezocht, maar ik kan er wel in komen dat het er zo ongeveer uit zou moeten zien. Wellicht voor een volgende reis een leuk idee om een keer heen te gaan. Er zit enorm veel diversiteit in een heel klein stukje landschap daar, maar dat moet je maar zelf zien op onderstaande foto’s.

Die dag had ik door het gesprek met mijn gids het plan gemaakt om de dag erna nog de Saïrecabur te beklimmen. Een vulkaan van 6.000 meter. Dan word je gedropt op 5500 meter ongeveer en moet je het laatste stuk naar boven klimmen. Mocht ik ooit met meer tijd terugkomen, dan wil de Licancabur beklimmen. Wat een mooie vulkaan, echt volledig symmetrisch in de vorm van een pion of piyon, hoe je dat ook schrijft haha. 

Zeker toen ik die avond een biertje ging doen met een Spanjaard die ik al twee keer eerder had ontmoet in mijn reis. Die had die dag de Saïrecabur beklommen. Dus ik ging de ochtend erna het hele dorp langs om te informeren of het kon, maar helaas, er was precies die dag geen enkele trekking naar Saïrecabur. En Licancabur is een tweedaagse trekking, wat qua planning niet meer paste.

Licancabur

Het is niet anders, maar daardoor had ik één chilldagje over in San Pedro. Deze dag had ik nog wel nodig om voorbereidingen te treffen voor mijn driedaagse tour naar Uyuni. Want de tour waar iedereen het in Zuid-Amerika het over had stond eindelijk op het punt van beginnen. Een reis door schitterende landschappen met als slotakkoord het grootste zoutvlakte ter wereld.

Salar de Uyuni

Wederom mocht ik weer veel te vroeg mijn nest uit. Ik werd opgehaald en we gingen naar de grens, want die tour ligt eigenlijk in Bolivia. Maar met 20 minuten zit je al zo beetje bij de grens. Dat gaat allemaal heerlijk langzaam. In de ijzige kou stonden we daar te wachten, maar uiteindelijk mochten we door. En echt binnen drie minuten stonden we op de eerste mooie plek. Heuvels op enorme hoogte die naast een meer liggen die, omdat het zo windstil was, een grote spiegel was. Fantastisch!

Laguna Blanca

Urenlang reden we door de meest geweldige landschappen. We lunchte op een van de hoogste punten van onze trip. Een plek waar we ook nog in een natuurlijke thermisch bad konden liggen met een mooi uitzicht. Ook stopten we bij andere geisers en reden we door naar onze eindbestemming van de dag. Een topdag was het. 

De tweede dag reden we naar meer waar veel flamingo’s te zien waren. Het weer was wat minder, maar desalniettemin was het mooi. Een mooie roze kleur had het meer. Verrassend was dat ik daar ook weer een meid tegenkwam waarmee ik drie dagen in Salta had rondgetoerd. Die had een hele andere tour geboekt en vanuit Bolivia, maar toevallig kwamen we elkaar daar weer tegen en reisden we de dagen erna ook ongeveer dezelfde route en kwamen we elkaar daardoor iedere dag wel tegen.

We stopten die tweede dag in een klein mooi dorpje waar we pauze hielden. Daar konden we allemaal een biertje halen en hebben we toch een uurtje of twee gezeten. Daarna reden we door richting de zoutvlak waar de tour naar vernoemd is, Salar de Uyuni. We sliepen die nacht in een zouthotel. Van de buitenkant zag het eigenlijk allemaal best wel troosteloos uit, haha. Iedereen zat ook wel wat te klagen en het leek helemaal niet op zout, maar verrast werden we toen we eenmaal naar binnen gingen. Alles was inderdaad van zout. Hieronder een video!

Deze scheumert had weer niet zoveel geld meegenomen, dus moest letterlijk uitrekenen hoeveel bier ik kon kopen. De dag erna hadden we nog een eiland waar we op wilden waarvoor we een kleine entree moesten betalen. En daar kan je natuurlijk niks met de kaart betalen. Dus ik kon niet alles uitgeven. Maar het kwam uiteindelijk goed hoor, haha.

En toen brak de laatste dag alweer aan. Wederom mochten we er heel vroeg uit, want we gingen de zonsopkomst bekijken vanaf de zoutvlakte. Helaas was de zoutvlakte wel droog, want ik had eigenlijk gehoopt dat het zou regenen waardoor het de grootste spiegel van de wereld zou worden. Desalniettemin is het een zeer bijzonder bestemming. Urenlang reden we over de zoutvlakte!

Daarna lunchten we bij Cactus-eiland. Deden we een rondje over het eiland waarmee we een panoramazicht hadden op de zoutvlakte. Ongekend! Zeer uniek stukje wereld. Nog een aantal uren alvorens we aan zouden komen in Uyuni. Maar voor mij kwam er nog wel een gave stop aan. Alleen voor mij volgens mij, want niemand kende het verder, maar de Dakar Rally heeft een aantal keren gereden over deze zoutvlakte en daarvoor hebben ze een groot logo gemaakt van zout.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het toen ook wel prima vond dat we bijna in Uyuni waren, want door het snelle reizen van de laatste 2,5 maand was ik behoorlijk moe. En dat merk je vooral doordat je sneller moe wordt. We stopten in Uyuni nog op een treinenkerkhof waar dus oude treinen staan. Maar dat had voor mij niet gehoeven. 

Eenmaal in mijn hostel ging ik nog even de stad in en kocht twee Inca-poncho’s voor mijn nichtjes Noa en Lana. En kocht ik een buskaartje naar de grens van Argentinië. Want hoe leuk San Pedro de Atacama is, zo verschrikkelijk is de stad Uyuni. ’s Avonds moest ik natuurlijk weer even eten en voor de zoveelste keer de afgelopen tijd kwam ik weer bekenden tegen. Dit keer twee verschillende in één restaurant, haha. 

‘s Ochtends vertrok in een bus naar de grens. Een vrij lange rit, maar dat had ik ingecalculeerd. Aan de grens kocht ik een buskaartje om weer terug te gaan naar Salta. De verkoper zei dat ik genoeg tijd om de bus van 5 uur ’s middags te halen, maar dat was dus niet zo. Aaahgrr!! Ander buskaartje moeten kopen en moest nu ook overstappen. Uiteindelijk was ik ’s ochtends ronds 6 uur vertrokken en kwam ik rond twee uur ’s nachts aan in Salta. 

In Salta slenterde ik een dagje rond en ging nog een keer lekker eten. Want het vlees, de empanadas en de rode wijn gingen mij niet vervelen. Ik moest er nog wel even van genieten, want ik ging het o zo mooie stukje Argentinië verlaten een dagje later om naar Iguazu te vliegen.

WAT EEN AFSLUITER

Daar kwam ik dan aan in weer een ander regenwoud. ‘s Middags liep ik rondje door het stadje en liep ik naar het drielandenpunt vanwaar je vanuit Argentinië, Brazilië en Paraguay kan zien liggen. De dag erna leek het weer vrij goed te zijn. Dus ik besloot om die dag naar de Argentijnse kant te gaan van de watervallen. De andere kant ligt in Brazilië. Maar van horen zeggen begreep ik dat de Argentijnse kant mooier was.

Ik weet niet goed hoe ik dit met woorden moet proberen uit te leggen. Had inmiddels al veel watervallen gezien in mijn reis. Vroeger ook een aantal keren naar Plitvice geweest in Kroatië, wat ook zo ontzettend mooi is. Maar niks, en echt helemaal niks, komt ook maar in de buurt van deze watervallen. Ongeëvenaard, zo immens, zo uitgestrekt! Wat een geweld! Het is heel toeristisch, maar mocht je ooit de kans krijgen om hier heen te gaan, niet twijfelen en gaan! De Argentijnse kant kan je zo dagje vermaken.

De dag erna stond de Braziliaanse kant op het programma, wat ook zeker de moeite waard is. Maar mijns inziens wel wat minder dan de Argentijnse kant. Ook is er wat minder ruimte op veel plekken, waardoor het een stuk drukker voelt. Helaas had ik ook te maken met een aso-chinees die schaamteloos iedereen wegdrukte om de beste foto’s te maken. En dan zelfs nog het lef had om te vragen of jij een foto van hem wilde maken. Uiteindelijk in twee uurtjes was ik dan ook wel klaar aan de Braziliaanse kant. Daarna bezocht ik nog even vogelpark wat er in de buurt ligt. 

Met de bus ging ik weer terug naar Argentinië. In het hostel pakte ik mijn spullen en vertrok direct naar het vliegveld om naar Buenos Aires te gaan. Ik was gesloopt en ff helemaal klaar met reizen, puur omdat er eigenlijk al weken geen moment van rust was. Maar dat had ook een voordeel, want ik wilde naar huis toe gaan. Het was mooi geweest. Of beter gezegd, het was onbeschrijfelijk fantastisch geweest. Niet normaal, wat een reis, wat een ervaring en wat een slotakkoord. Zuid-Amerika heeft mijn hart gestolen!

In mijn hostel in Buenos Aires hoorde ik nog wel ineens mijn naam geroepen worden. Kom je gewoon wéér een bekende tegen. Meike die ik in het noorden van Colombia had ontmoet zat toevallig in hetzelfde hostel en stond ook op het punt om naar huis te gaan. Nog een avondje uit geweest en Badr Hari tegen Rico Verhoeven gekeken in een kroegje. Van de stad, op de wijk La Boca, na niet veel gezien. Maar verwacht nog wel een keer terug te komen.

Op huus op an!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.