De vroegere Inca-hoofdstad

Om 18.30 uur vertrok ik vanuit Auckland, via Santiago, naar Cusco. Na een vlucht van rond de 15 uur kwam ik uiteindelijk rond 17.00 uur ’s avonds aan in Cusco. Dezelfde dag! Na deze tijdreis werd ik opgepikt op het vliegveld en naar mijn gastgezin gebracht. En dat is best wel intens na een lange vlucht en nog geen Spaans te kunnen spreken. 

Gelukkig was ik niet de enige in het huis. Er waren nog twee meiden uit Canada en Nieuw-Zeeland. Dus met hen kon ik gelukkig wel communiceren. Die avond had de Nieuw-Zeelandse een paar collega’s uitgenodigd voor een drankje en vroeg of ik mee uit ging. Ik voelde me verrassend goed en had nog geen last van de hoogte. Dus ik besloot om gelijk maar mee te gaan.

Mijn huisgenoot ging eerder naar huis en ik bleef nog langer in de stad met haar collega’s. Toen ik later uiteindelijk toch besloot om terug te gaan dacht ik het wel te kunnen vinden, maar dat bleek toch wat lastiger dan verwacht. Al die appartementen leken op elkaar. En ik had daarnaast nog geen simkaart, dus kon ook niemand appen. Na een anderhalf uur rondjes gelopen te hebben ben ik naar een restaurant gegaan die al open was ’s ochtends vroeg. Daar gevraagd of ik hun wifi mocht gebruiken en zo kon ik dan toch iemand appen en kwam ik uiteindelijk terug bij het appartement.

Verder bleef het eerste weekend een beetje een struggle vanwege de taalbarrière. De oma van het gezin begon te klagen dat ik geen Spaans sprak, maar wat moest ik dan? Zij bleef gewoon in het Spaans tegen me aan praten en ook nog eens in een snel tempo. Kreeg niet eens de kans om het te vertalen dus vaak moest ik met een vragende blik naar een van de andere huisgenoten kijken om het vertaald te krijgen. Kon niet wachten totdat de lessen begonnen die maandag erop.

Spaanse les

In de twee weken daarop had ik dan mijn Spaans lessen. Ik ben nog nooit zo gemotiveerd geweest om iets te leren volgens mij. De school waar ik les had was goed en ook heel sociaal. Er waren meermaals per week activiteiten waar je aan mee kon doen. Zo hebben we de Lion King gekeken in de bios in het Spaans. Zijn we een aantal keer uit eten geweest. Hebben we Pisco Sours gemaakt en gedronken. Heb ik een hike gedaan op de zaterdag. Al met al was het gewoon gezellig.

Ollantaytambo

Cusco had ik bewust gekozen als locatie om Spaans te leren omdat het volgens velen een superleuke stad was. En daar was geen woord aan gelogen. Het is een van mijn favoriete steden. Als je door de stad loopt zie je zoveel historie van de tijd dat het de Inca hoofdstad was en van de tijd daaropvolgend toen de Spanjaarden het overnamen. Zo staat de stad vol met oude Spaanse gebouwen en veel katholieke kerken. Rond de stad zijn enorm veel Inca ruïnes te bezoeken en zijn er veel hikes te doen. Verder heeft het centrum enorm veel leuke en goede restaurantjes en barren. Dus ik vermaakte er prima.

San Pedro markt

Aanvankelijk had ik besloten om twee weken lang groepslessen te doen in de ochtend. Maar het ging mij niet snel genoeg en besloot daarom om naast de groepslessen ook privélessen te volgen in de middag. Het werden daardoor wel twee intense weken met bijna 60 uur Spaanse les, maar ik denk dat ik er wel goed aan deed. 

Plaza del Armas Cusco

Salkantay

Na deze twee weken stond de Salkantay trekking op het programma. Ik had bewust gekozen om deze trekking met een organisatie te doen, want ik had niet zoveel zin om weer in mijn eentje te lopen. En dat bleek echt de beste beslissing die ik had kunnen maken. Want alhoewel de trekking mij een beetje tegenviel, was de groep enorm gezellig. Dus heb ik me retegoed vermaakt.

Het begon al op de eerste dag. Laat ik beginnen met het feit dat ik na 10000 hikes nog steeds veel te veel spullen mee nam. Maar we kwamen als groep bij elkaar en er was eigenlijk best wel snel een goede klik tussen iedereen. Het was een mooi verdeelde groep qua nationaliteiten dus er waren niet echt losse groepjes. Er was alleen beetje scheiding tussen de wat ouderen in de groep die allemaal uit Zuid-Amerika kwamen en de jongeren uit Europa. De Zuid-Amerikanen spraken niet echt Engels en vice versa. 

Er waren twee Italiaanse gasten die hadden beide zo’n klein nike-tasje mee. Zo eentje met die touwtjes. Daarin hadden zij hun spullen. Het meest fantastische was dat een Italiaan daaruit nog een literfles whisky toverde. Dat was zo beetje alles wat ie mee had. En voor de trekking hield ik mezelf voor om de gehele trekking niet te drinken, maar het tegenovergestelde gebeurde. 

Humantay Lake

Toen we eindelijk begonnen met lopen, want het duurde me allemaal een partijtje lang in de ochtend, begonnen we ook met drinken. De whisky fles was leeg toen we bij ons eerste kamp aankwamen op ongeveer 4000 meter. We gingen nog naar de Humantay Lake wat ongeveer 200 meter hoger lag alvorens we terug gingen naar het kamp. Het is een mooi meer trouwens, maar het was helaas bewolkt en begon zelfs te regenen toen we er waren. Eenmaal terug dronken we verder, maar daar kreeg ik blijkbaar een klap van de alcohol in combinatie met de hoogte en vermoeidheid. Want ik weet daar eerlijk gezegd niet zoveel meer van.

De dag erna hadden we een lange dag op het programma met ongeveer 10 uur lopen. Ik voelde me gelukkig vrij prima. De Italiaan had een gratis fles rum gekregen omdat we blijkbaar zoveel hadden gedronken. En we begonnen om 07.15 uur ’s ochtends aan deze fles en deze was een uurtje later alweer leeg haha. En dat was ongeveer op het hoogste punt van de gehele trekking: 4600 meter. 

Na het bereiken van het hoogste punt hadden we nog wel het langste deel van de dag voor de boeg. Maar het was voor een aantal, waaronder ikzelf, vooral veel wachten op de rest van de groep. Na de lunch vroegen we ook aan de gids of we direct door mochten lopen naar onze eindbestemming. Die gaf ons de naam van de locatie waar we heen moesten. Het was wel een mooie dag wandelen, want we liepen van in de sneeuw naar de jungle. Het werd opeens ontzettend warm en er waren ineens weer muggen overal.

De dag erop werd een hele dag in de jungle lopen. Halverwege nog een pauze gehad waar ze een voetbalveldje hadden. Er stond een spannende pot op het programma: Peruvians against the Gringos. Zelf zat ik natuurlijk in het tweede team en dat werd een makkelijke overwinning voor de grote witte mensen. 

Die avond was wederom heel gezellig. In het kamp was een kampvuur en er stond muziek aan. Het mooie was dat echt iedereen lekker mee deed. Het resultaat daarvan was dan ook goed te zien in de morgen. Iedereen was brak, er werd niet veel gezegd, veel gepuf en gekreun. En dan hadden we ook nog het meest saaie stuk voor de boeg. De eerste vier uur van de dag waren echt intens saai. We liepen vol in de zon over een onverharde weg, waar zo nu en dan auto’s voorbijkwamen, die daardoor enorm stoffig was. 

Het tweede deel van de dag was daarentegen wel weer mooi. We liepen langs een spoorlijn en zagen al vroeg wat ruïnes op de toppen van de bergen tevoorschijn komen. In totaal liepen we nog drie uur voordat we in Aguas Calientes aankwamen. Daar bleven we overnachten. Iedereen ging er op tijd in, want de dag erna moesten we er vroeg uit.

Machu Picchu

Om vier uur ’s ochtends ging het wekkertje af. Aankleden en op naar Machu Picchu. We hadden een ticket voor zes uur ’s ochtends en we mochten om vijf uur de berg op gaan klimmen. Dus dat was even wachten voor de ingang waar het allemaal weer lekker Peruviaans sloom ging. Je komt sneller een vliegtuig in dan dat je Machu Picchu mag beklimmen.

Na een uurtje klimmen kwamen we bij de echte ingang van Machu Picchu. We waren de eerste groep die naar binnen mochten, dus de eerste zichten die we hadden waren nog zonder veel toeristen. En ik moet zeggen dat ik normaal niks heb met hele toeristische plekken, maar Machu Picchu is toch wel een bijzondere en mooie plek. Als je ziet hoe ze dat vroeger hebben moeten bouwen. 

Het dorp Machu Picchu ligt tussen twee bergen in waarvan één dezelfde naam heeft als het dorp. De andere berg heet Huayna Picchu. En dat is nog veel bijzonderder. Dat is echt een hele stijle berg waarop meerdere gebouwen staan. Tevens is het mogelijk om deze berg te beklimmen, maar dat moet je wel ruim van tevoren regelen. Daardoor was dat voor mij helaas niet mogelijk.

Na Machu Picchu moesten we nog drie uur teruglopen naar waar de bussen vertrekken. En na zeven uur in de bus te hebben gezeten kwamen we dan rond 22.00 uur ’s nachts aan in Cusco. 

Al met al heb ik zeker genoten van de Salkantay, of zoals wij het noemde Alcoholtay, maar had ik meer verwacht van de trekking. De keuze om met een groep te gaan was in dit geval de perfecte. Want als ik dat alleen had moeten lopen had ik er niet zo van genoten. 

De dag erop zijn we nog met een aantal van de groep cavia wezen eten in, volgens locals, het beste restaurant daarvoor. Het is niet smerig, maar ook niet mijn favoriete maaltijd. We hadden een gewone cavia en één die gefrituurd was. De tweede was volgens ons allemaal de betere van de twee. Maar prima om een keer geprobeerd te hebben, maar niet iets wat ik veel vaker zal bestellen.

Rainbow Mountains

Als laatste echte activiteit in de Cusco regio ben ik met een duitser die ook in de groep zat met Salkantay naar Palccoyo gegaan. Palccoyo is een alternatief op de bekende Rainbow Mountains in Peru, maar dan véél minder toeristisch en we hoefden beduidend minder te lopen. Tot slot hadden we nu vier regenboog bergen en niet maar één. Het weer was niet heel top, maar nog steeds was het mooi om te zien!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.