Colombia met Corrie

In Colombia had ik een pauze van het alleenreizen. Robert vloog vanuit Nederland naar Bogota en kwam op dezelfde dag aan als ik. Aangezien mijn vlucht veel eerder aankwam ging ik al eerder naar het hotel. Ik had ook niet een hele beste nacht gemaakt en was aardig naar de bliksem. De eerste dag liep ik een klein rondje door de stad heen, eigenlijk alleen om een simkaart te halen en wat geld te pinnen.

Bogota

Waar ik de simkaart haalden stond er een gozer achter de toonbank met een Ajax-shirt aan. Wat een baas. Begin van de avond ging ik terug naar het hotel en chillde wat op het bed, totdat mijn telefoon een paar keer over ging. KUUUUUUTTTTT!! Was in slaap gevallen en Robert was allang geland. Stond er niemand. Snel in een taxi gesprongen en Robert opgehaald. Gelukkig ging dat allemaal vrij vlot.

Lekker bezig zo voor de mensen die me op komen zoeken aan de andere kant van de wereld. Bas moest een dag wachten in Vietnam en Robert kwam ook aan op een vliegveld terwijl ik lag te pitten. 

We moesten allebei nog wat eten, maar letterlijk alles was dicht in Bogota of het was niet veilig om erheen te lopen in de nacht volgens het hotelpersoneel. Maar we konden nog wel eten laten bezorgen. Dus we plaatste nog snel een bestelling: 2 hamburger menuutjes en 8 bar. Half uurtje zeiden ze bij het hotel. Maar half uurtje Colombiaanse tijd is wel wat anders dan onze Nederlandse tijd. Een dik uur later kwam er eindelijk een scootertje aanrijden.

’s Nachts wat zitten ouwehoeren en toen maar wat gaan slapen. De volgende dag rustig aan begonnen en toen maar een rondje door de stad doen. We liepen langs wat toeristische plekken en bezochten ….. boven op de berg. Daarna was het tijd voor de Ajax. Dus naar een kroegje toe waar voetbal werd uitgezonden. Er stond al een Champions League pot op, dus we waren hoopvol. We vroegen of Ajax na die wedstrijd op mocht en dat was gelukkig geen probleem.

Bogota

Vlak voor de tijd begon ze te zappen, maar geen Ajax. We snapten er niks van. Alle kanalen zeker tien keer langsgegaan. Dus ik pakte mijn telefoon er maar bij. Googlede hoe laat Ajax nou moest spelen. En toen stond er 2PM, dat was het bijna. Maar er stond ook ‘tomorrow’. Dat was het nog niet, haha. Zaten we daar, helemaal in de sfeer, te wachten op een wedstrijd die pas een dag later is. En we stonden een beetje voor lul als echte fans in die kroeg.

In plaats van die voetbalwedstrijd maar snel een ‘Free Walking Tour’ gedaan. Want die begon vijftien minuten later. Echt ‘Free’ zijn ze niet, maar gaat op basis van fooien. Een goed systeem waarin uiteindelijk mensen denk ik meer betalen dan voor een betaalde tour. Daarnaast een goede manier om snel veel over de stad te weten te komen. En deze tour was zeker ook heel interessant. Er werd veel geschiedenis verteld en we hadden echt een goede gids.

Salento

De dag erop besloten we ’s ochtends vroeg om overdag al richting Salento te gaan. Gingen daarom wel Ajax missen, maar anderzijds was het zonde van de twee weken die Robert had om daarvan één dag op te offeren voor een potje voetbal. En gelukkig kreeg Robert z’n VPN aan de praat en hebben we bijna de hele wedstrijd kunnen zien in de bus op zijn iPad. 

Een busreis die naar verwachting een kleine acht uur in beslag zou nemen, maar dat liep iets anders. Er was een ongeluk gebeurd op het laatste stuk van de route, waardoor we echt heel lang stil stonden of stapvoets reden. Met een gemiddelde snelheid van 20 kilometer per uur kwamen we dan uiteindelijk aan Armenia. Vanaf daar pakten we een taxi naar Salento.

Dus onze reis overdag resulteerde erin dat we om halfvijf ’s ochtends aankwamen in ons hostel. Weer een gebroken nacht. Een paar uur later werden we wakker en kwamen we erachter dat ons hostel wel op een hele mooie locatie zat. Maar niet in het centrum. Die dag wilden we motoren huren om de omgeving te ontdekken. Dit was een redelijke zoektocht door het kleine stadje. Dus toen we dat eenmaal voor elkaar hadden, hadden we de stad in ieder geval al verkend. 

Met de motor reden we naar La Cabonera, wat aangeraden was door de hosteleigenaar. Robert zat achterop, want ze hadden geen automaat. We reden via een onverharde weg de bergen in. Op het hoogste punt koelde het wel flink af, maar de vergezichten werden steeds beter. Het mooiste vond ik wel dat er eigenlijk geen andere toeristen waren. Dus daarbij voelt het direct veel authentieker aan. Aan het einde zagen we bekende palmbomen van de regio. 

De dag erop stond Valle de Cocora op de planning. Een hike van 5 à 6 uur door mooie landschappen. We begonnen in het regenwoud en liepen vanuit daar de berg op waren wederom veel van de bekende palmbomen tevoorschijn kwamen. Onderweg passeerden we nog wat mooie riviertjes. Echt een mooie afwisselende hike om te doen. We skipten wel een stuk, maar dat was om wat kolibries te zien. Aangezien Roberts knie niet heel lekker ging en misschien nog wel meer omdat vogels ons niet boeien. 

Laat in de middag kwamen we terug in het hostel. We wilden nog wat koffieplantages, maar dat deden we echt net te laat. Dus we kwamen aan bij de koffieplantages terwijl ze net hun laatste tour aan het afronden waren. Mooi balen! Wel nog een bakkie koffiegedronken bij een van de plantages, maar dat was helaas alles voor ons. En we hadden geen herkansing want onze bus vertrok die avond naar Medellín. Vanwege onze vorige ervaring kozen we nu vrijwillig maar voor een nachtbus.

We liepen naar het busstation en daar zagen we een bus van dezelfde organisatie als waar ik het mee geboekt had, maar die van ons vertrok uit een stad een uur verderop. Want normaliter vertrekt die bus op dat tijdstip niet meer vanaf daar. Een extreem vrolijke man, maar dan bedoel ik écht extreem vrolijk vroeg of we naar Medellín moesten. Ja, dat moesten we, maar we hadden al een ander ticket. Maar die konden we wel omboeken. Perfect, hoeven we ook niet over te stappen.

Die man ging in zijn kantoortje zitten om de administratie van de tickets te regelen. Hij zei alle acties die hij deed hardop. Maar op een extreem grappige manier. Hij moest dezelfde gegevens wel op 10 verschillende plekken in het systeem zetten, want met name onze ticketnummers hoorden we vaak voorbijkomen. En die bestond uit 12 nummers ofzo, veelal repeterende nummers. Het was iets van 111100000884 en het andere nummer was dan 111100000885. Alleen het laatste nummer was anders, maar hij herhaalde alles. En voor diegene die dit nu lezen is het niet grappig. Maar we hoorden voor 10 minuten lang elke keer ‘uno uno uno uno zero zero zero zero zero zero, ocho ocho quatro y uno uno uno uno zero zero zero zero zero, ocho ocho cinco’. En als het dan goed ging werd dat opgevolgd door: ‘Super super super super super’. Die gozer had, mijns inziens, echt een kutbaan, maar die man was er zo intens gelukkig mee. Uiteindelijk kregen we onze nieuwe tickets, opgevolgd met een ‘super super super super’ en namen we plaats in de bus. Kwam deze eindbaas nog even de bus in met een glimlach van oor tot oor om ons allemaal een goede reis te wensen!

Medellín

Na een nachtrit kwamen we aan in Medellín rond een uurtje of vier. Hadden geen hostel geboekt, althans niet voor die nacht. Maar we gingen we toch naar dat hostel toe om te vragen of we in ieder geval een paar uurtjes ergens konden pitten. En toen bleek ik een fout gemaakt te hebben die nu wel lekker uit kwam. Die avond had ik al geboekt. Dus we konden direct onze kamer in en een paar uurtjes pitten.

Toen we beide wakker waren gingen we bijna direct lunchen. Robert voelde zich niet mega fit en had al wat slechte nachten achter de rug. Ik had behoorlijk geslapen in onze busreizen, maar hij niet. Dus we deden het die dag rustig aan. We regelden vanuit het hostel een Comuna 13 toer. Dit was ooit de meest dodelijke wijk van de wereld, maar is nu een toeristische attractie en zeker de moeite waard. Want het is een mooie wijk met veel mooie graffiti. Wel heel toeristisch, dat wel. 

En toen was het Football Day. We gingen naar Atletico Nacional tegen Junior Barranquilla. De eerste club is de grootste van Colombia en de oude club van Pablo Escobar. ’s Ochtends nog ff shirts gekocht in een fanshop en toen was het tijd voor een biertje en de voorpret. Vanuit het hostel hadden we dit wederom geregeld. En we gingen een biertje doen dicht bij het stadion bij een bar, klonk goed. Maar we stonden daar letterlijk alleen met toeristen, wat een beetje tegen viel. 

Maar toen naar het stadion, moest eerst nog wel mijn riem inleveren, want dat mag niet mee. Eenmaal in het stadion zat het sfeertje er wel in hoor! Toen de wedstrijd begon werd dit alleen maar gekker. Fantastisch om een keer mee te maken. Er waren praktisch geen uitsupporters. Mede daardoor, maar de sfeer was echt heel gemoedelijk. Daarentegen was de wedstrijd zelf echt, maar dan echt, om te janken. Zelden zo slecht voetbal gezien. Geen kans aan beide kanten. Uiteindelijk verloren ze met 1-0 omdat de keeper een beste fout maakte en een penalty veroorzaakte.

In de rust kwamen we voor het eerst iemand tegen met een shirtje van een andere club. Ajax natuurlijk. Die baas had een shirtje van Tadic aan. Niet normaal hoe fan ze van Ajax zijn in Colombia. Op straat kom je ook weleens shirtjes tegen. Ze kennen Ajax allemaal, hoopte allemaal dat Ajax de CL zou winnen. Grappig dat het hier bijna de meest besproken club is.

De dag erop voelde Robert zich echt niet best. Dus we gingen langs de apotheker en hij bleef een dagje in zijn bed chillen. Ook ik deed die dag niet zoveel. Beetje rondom het hostel gehangen. Hadden veel drukke dagen met weinig slaap achter de rug, dus het was ook wel een keer prima om niet zoveel te doen. 

De dag erop voelde Robert zich wat beter. Goed genoeg om een dagtripje naar Guatapé te ondernemen. Een bustochtje van anderhalf uur naar een klein schattig kleurrijk plaatsje. En daar hebben ze uit het niets een grote steen in het landschap staan. Hier is een trap ingebouwd alsof iemand die steen heeft proberen te hechten. Maar daar kan kun dus naar boven gelopen, wat we dus natuurlijk ook maar deden. Het stadje was al mooi, maar dat was het uitzicht ook vanaf die ‘steen’.

Die avond gingen we de stad in met een paar gasten vanuit het hostel. Was zeker gezellig, maar het werd dusdanig laat dat we weinig zin hadden om onze geplande Free Walking tour te doen in de morgen, dus het werd alleen de gondel naar Parque Arví. Waar we bovenaan niet veel tijd konden besteden, want we moesten terug om onze vlucht naar Cartagena te halen. 

Cartagena

’s Avonds laat kwamen we aan in Cartagena. Waren redelijk naar de bliksem. Dus het was wat eten, de slechtste kebab ooit, en toen naar bed. De volgende dag de stad maar wat ontdekken, waar we een kroeg in gingen, omdat het regende. Bleek dat het Nederlands Elftal te spelen. Een zaadpot tegen Noord-Ierland, maar daardoor zaten we tussen een beste groep met Nederlanders wat wel gezellig was.

En toen was het tijd voor het strand. We kwamen er wat te laat uit om naar de Rosario Eilanden te gaan, dus we kregen een alternatief. Een alternatief die ik ook al eerder van een andere reiziger had gehoord: Playa Blanca. We hadden wel zin in een strand, dus pakten een taxi daarheen. Eenmaal in de buurt van het strand stond er veel lokale jeugd op de straat. Het leek was dreigend, maar ze probeerden ons naar hun restaurants te krijgen volgens de taxichauffeur. Maar ze pakten echt de auto vast om je te laten stoppen. Dus een rare tactiek.

Toen kwamen we dan aan bij het strand, daar liepen allemaal gasten continu met ons mee om ons de beste plekken te laten zien, maar dit gebeurde allemaal wel behoorlijk agressief en superirritant. Dus we vroegen ze om ons met rust te laten. We hadden nog de hoop dat dat ging lukken, maar man man man… Iedereen probeerde daar van alles aan je te verkopen, zeker omdat we daar als twee gringo’s op het strand lagen. We hadden een bedje gehuurd, maar om de 5 minuten begon iemand mijn voeten te masseren. Probeerden ze ons armbandjes, ijsjes, bier, jurken, schelpen, potjes en weet ik veel wat meer te verkopen. Eens maar nooit weer dat strand.

Tijdens de laatste dagen van Roberts vakantie hebben we nog een Free Walking tour gedaan en verder vooral bier gedronken. In het hostel zaten wel wat gezellige lui. En toen moest Robert zijn vlucht van Cartagena naar Bogota pakken, vanwaar hij naar Nederland vloog. Ik bleef nog in Cartagena en zou daarna verder reizen naar het noordwesten van Colombia. 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.