Varend door het paradijs

Na een paar dagen vertoeft te hebben in Siquijor, waar ik niet mega veel gedaan hebt. Ben een keer naar een waterval geweest waar ik als ik een klein kind de hele dag salto’s heb gemaakt in het water. Daarnaast nog op een zee-egel gestaan. Maar vooral gerelaxt. En dat kon daar echt enorm goed. Maar na Siquijor werd het tijd voor Palawan.

Maar wat een zonsondergangen op een Siquijor

Met een veerboot ging ik terug naar Cebu stad. Aangezien dat echt de meest verschrikkelijke stad is waar ik ooit ben geweest zocht ik een hostel dicht bij het vliegveld om de volgende ochtend snel weg te kunnen. In mijn Dorm was nog een Engelse meid die precies dezelfde vlucht moest halen.

El Nido

Mijn plan was om eerst een dag in Puerto Princesa te blijven. Blijkt ook niet mega veel te doen te zijn. Maar had een hostel geboekt voor een nachtje. Maar naast de Engelse ontmoette we ook een Canadees en zij gingen samen gelijk naar El Nido. Een plaats in het noorden van het eiland Palawan. Uiteindelijk heb ik mijn hostel maar gecanceld en ben ik met hen meegegaan.

We hadden volgens de Canadees een privé bus. Maar dat bleek een grapje. Het was de minst privé bus waar ik óóit in heb gezeten. Een busje met twaalf stoelen gaf plaats aan 15 man. Ach, het was maar een ritje van 6 uur.

Eenmaal in El Nido aangekomen sliepen we allemaal ergens anders. Want je moet blijkbaar tijdig boeken, want het is een plaats die enorm in trek is. En dat zie je ook wel. Want overal zie je resorts en hotels gebouwd worden. Zonde wat mij betreft. Maarja was er zelf ook als toerist.

De eerste dag daar heb ik drie duiken gemaakt. De eerste was saai. Maar de andere twee duiken waren mooi met gezond koraal, inktvissen, yellow snappers, roggen en nog genoeg ander leven.

Maar het hoogtepunt van El Nido zou een tocht van drie dagen worden met een boot naar het eiland Coron. Van iedereen die ik ontmoet had deze tocht had gedaan was lyrisch en noemde dit het hoogtepunt van zijn of haar reis. Moet dus wel mooi zijn.

Drie daagse boottocht

‘s Ochtends om half 9 moesten we ons verzamelen bij de haven. Daar gingen de we boot op en na een check van de kustwacht mochten we een uurtje verlaat alsnog vertrekken. We stopten na een half uurtje varen voor de eerste keer om te snorkelen. Maar de zee zat vol met kwallen. Dus super veel zin had ik daar eigenlijk ook niet in. Gelukkig voelde je niks van de steken van deze kwal. Uiteindelijk waren we zo vertrouwd met de kwallen, die leken op borstimplantaten, dat we er maar mee gingen over gooien.

Het snorkelen was daar niet veel aan. Alles was al dood. Het was te dicht bij de kust zodat er allemaal dagtripjes naartoe gaan met mensen die niet weten hoe kwetsbaar koraal is.

We voeren verder naar een ander eiland. Echt een typisch Expeditie Robinson eiland, althans het leek er heel erg op. Het is wel de regio waar alle seizoenen zijn opgenomen. We zagen vanaf de boot een zeeschildpad zwemmen. Dus iedereen dook direct met zijn snorkel het water in, maar helaas niet meer gezien.

Na deze stop kregen we lunch. En ja, dat was wel een hoogtepuntje van de dag. Want het eten wat ze bereidde was zo lekker! Verse vis, lekkere groenten, veel rijst, of zoals het zelf noemde Filipino Power. Vaak ook nog aangevuld met varken, rund of kip. Het eten was écht top.

We hadden op de boot écht een hele chille groep. Er waren vijf Nederlanders, vier Fransen en twee Engelsen. Toen ik hoorde dat er Fransen aan boort zaten dacht ik niet direct ‘Jeej’. Maar ze spraken allemaal goed Engels en waren echt mega sociaal. Dus dat was zeker gezellig.

En na de lunch was het ‘Rum o’clock’. Er was geen bier aan boord, maar wel onbeperkt rum. Dus we dronken allemaal onze glazen rum cola of Sprite. We hadden nog één stop alvorens we naar ons eindbestemming gingen voor de eerste dag. En natuurlijk stopte we in een dorpje. Daar speelden een potje basketbal, wat geen verborgen talent bleek te zijn, en liepen een rondje door het dorp. Uiteindelijk kosten enkele nog wat bier alvorens we weer terug gingen naar de boot.

We voeren in ongeveer anderhalve uur naar onze bestemming waar we voor het eerst zouden overnachten.. En daar zaten daar met alleen onze groep. We sliepen in houten hutjes. Speelde nog een potje basketbal. Crew tegen de westerlingen. Het ging zowaar redelijk gelijk op, mede omdat we twee keer zo lang zijn dan zij. Maar uiteindelijk verloren we toch…

Met een drankje in ons hand keken we met z’n allen naar de zonsondergang. Wederom mooi, maar dat gaat nooit vervelen denk ik. Wat ook nooit verveeld is naar de hemel kijken als je weinig lichtvervuiling hebt. Wat blijft dat toch fantastisch mooi.

De avond sloten we af met een soort van geïmproviseerde karaoke. En zoals altijd was ik stellig niet te gaan zingen, maar stond ik aan het eind van de avond toch ‘Het land van’ van Lange Frans en Baas B en ‘Kleine Jongen’ van Hazes te zingen.

Dag twee op de boot

Het principe van de tweede dag was redelijk hetzelfde als de eerste. Twee snorkel stops, één dorpje wat bezochten, heerlijke lunch, rum o’clock om vervolgens aan te komen op het nieuwe eiland.

Maar in tegenstelling tot de snorkelspots van de eerste dag waren ze op de tweede dag heel goed. Nog nooit zo kleurrijk koraal gezien. En ook zo ondiep dat het bijna voelde alsof ik aan het duiken was. Kleuren varieerde van fel geel naar blauw, paar en oranje.

Onze gids ging tijdens onze snorkel stops op zoek naar verse lunch. En ging het water in met een speer om een vis proberen te vangen. En zonder moeite zwom ‘ie zo naar misschien wel 7 meter diep. Bleef daar 20 seconden hangen. Ging achter een vis aan. Die was te snel. Dus hij ging maar ‘even’ ergens anders zoeken. Keek onder wat koralen. Keek nog eens om zich heen en na meer dan een minuut ging die langzaam omhoog. En toen zag ‘ie weer een vis. Dus er toch maar weer achteraan. Maar het lukte weer niet. Dus hij kwam maar weer naar boven. En dat zonder een duikfles… Niet normaal!

We gingen weer de boot om naar de volgende stop te gaan. Dat varen op zich is natuurlijk al ontzettend relaxt om te doen. Met dat snorkelen erbij en geen mobiel bereik, word ik toch wel heel erg zen op de boot. De tweede snorkel spot was misschien nog wel mooier dan dan de eerste.

Via het dorpje voeren we uiteindelijk weer naar ons nieuwe eiland. Hier speelden we eerst een potje volleybal Nederland tegen Frankrijk. Na een gemakkelijke overwinning was het weer tijd voor een nieuwe zonsondergang.

De avond zaten we met zijn allen om een kampvuur heen. Dit keer zonder Karaoke, maar gewoon slap ouwehoeren. Rond een uurtje of één ging ik maar mijn nest in we de volgende ochtend om zeven uur wilden vertrekken. We hadden een lange dag voor de boeg.

De laatste dag alweer

Alweer de laatste dag. Man, ik kan dit wel een week doen. Wat is dit heerlijk ontspannend om te doen. Ik kan het echt iedereen aanraden.

De laatste dag moesten we een redelijke afstand afleggen om in Coron aan te komen. Het recept van de dag was wederom wel hetzelfde. Enkel zouden we op een klein eiland aankomen, maar in Coron.

De eerste snorkel plek was wederom gaaf. Er stond een sterke stroming, dus we liepen naar het einde van de strand. Waardoor de stroming ons naar de boot bracht. De tweede snorkel spot ben ik niet meer het water in geweest. De zon deed lekker z’n werk, dus ik begon weer bijna licht te geven. Dus verstandig in de schaduw gebleven. En rum o’clock maar weer gestart.

Het hoogtepunt van die dag kwam ook aan het einde. Ik kwam met het top idee om alle rumflessen die we nog hadden op te maken. Dat waren er zeven en we hadden nog twee uur. Dus praktisch kansloos. Maar wie niet waagt wie niet wint. Er werd gedanst op de boot. En we hadden het omgetoverd tot een party-boot.

En Engelse meid liet zien dat ze kan ‘Snaken’. Dus dat moest ik ook even laten zien. Maar zo lomp als ik ben, mede door de rum, tikte ik met mijn kin de boot aan. Niet heel erg, maar toch een wondje. En dat bleef flink bloeden. Lompe donder dat ik ben.

We hadden in die twee uur nog wel vier flessen op gekregen, maar ik voelde aan het einde toch dat ik misschien een iets te groot aandeel had hierin. Was toch goed aangeschoten, haha.

Eenmaal aan de kant ging ik naar mijn hostel. Die avond zouden we met z’n allen nog wat gaan drinken. Dus ik dat wondje een beetje verzorgen, een douche pakken en aankleden. En toen wilde ik nog even mijn tanden poetsen voordat ik naar het stadje ging. De badkamer was bezet. Dus moest ff wachten. En toen werd ik om één uur ‘s nachts wakker.

Coron

De volgende dag kwam ik erachter dat er op Coron niet zo heel veel te doen is. Duiken is de hoofdactiviteit. Want er liggen hier heel Japanse oorlog en vrachtschepen van de tweede wereldoorlog. Gebombardeerd door de Amerikanen. Dus ik regelde die ochtend direct mijn wrakduiken voor de dag erna. En wist eigenlijk niet wat ik die dag kon doen.

Eiland hoppen is de tweede activiteit, maar dat had ik net drie dagen gedaan. En als je dat met een dagtour doet is het te druk om ervan te genieten. Dus maar een scooter gehuurd en zonder doel een kant op gereden.

Na een uur kwam ik twee Fransen tegen die ook op de boot zaten. Die deden precies hetzelfde als ik, maar zij hadden wel een plan. Dus ik deed maar mee met hun plan. Het plan was een mooie strandje opzoeken.

Op dit strand kwamen we toevallig ook nog de andere Fransen tegen die bij ons op de tour zaten. Verder vooral niet zoveel gedaan. Een Franse was niet fit, dus die bleef op het strand. En ik ben met een andere nog een stuk verder gereden. Het landschap werd wel mooier. We zijn nog gestopt bij één strandje alvorens we weer terug gingen.

Op tijd mijn naar bed gegaan om op tijd bij de duikschool te zijn de dag erna. Ik was er uiteindelijk om half acht. Mij was gevraagd om er om acht uur te zijn. Spullen bij elkaar gepakt. En wachten totdat we weg gaan. En dat bleek om 9 uur te zijn.

Om 9.30 uur vroeg ik maar eens wanneer we zouden vertrekken. En ik mocht gelijk in een bootje springen die ons naar de grote boot zou brengen. Als ik niks had gevraagd had ik er waarschijnlijk nog gezeten. Op de boot kreeg ik een duikfles. En mocht ik mijn set op gaan bouwen. Want normaliter door de duikschool wordt gedaan.

Toen kwamen we aan bij onze eerste duikbestemming: Barracuda Lake. Een hele vreemde naam, want er blijken geen Barracuda’s te zijn. Het was echt een rare duik. Er was niks onder water. Het enige grappige was dat bij 20 meter ineens 38 graden werd onderwater en daardoor het zicht troebel. Maar verder was er echt niks te zien.

Ook kreeg ik continu water binnen die mijn regulator. Die bleek dus kapot te zijn. Dus het ging allemaal niet van een leien dakje. Op de boot zaten een Engelsman en ik te zeiken dat het niet klopte. Er werden geen buddy checks gedaan, terwijl sommige voor het eerst in twee jaar weer doken. We wisten niet wie nou onze divemaster was. Dus wij gingen maar samen.

Na geklaagd te hebben deden ze het bij de tweede duik ineens veel beter. Wel bleken vier flessen niet genoeg gevuld te zijn. Maar toen dat gefixt was gingen we wrakduiken. En dit keer hadden we wel buddy teams. En ik moet zeggen dat de divemaster nu wel heel goed was.

We gingen een schip van 130 meter in met onze zaklamp en dat was gigantisch vet. Het was echt op avontuur gaan in een schip. Door kleine openingen door zwemmen. Dus gelijk een goede test of ik mijn drijfvermogen onder de knie had. En dat ging echt super goed. Heel vet om te doen.

De laatste duik was bij een kleiner schip. Maar hierdoor had je wel een beter besef waar in het schip je was. Je zag de keuken nog zitten. En er was natuurlijk voor koraal en vis aanwezig. Wrakduiken is wel iets wat ik wel vaker wil doen. Echt heel gaaf.

Port Barton

De volgende ochtend vertrok ik naar Port Barton. Maar ik was vergeten om mijn hostel bij te boeken, dus die was volgeboekt. Ik vroeg of ze nog een los matrasje hadden waar ik één avondje op kon slapen. Maar die bleek ook al bezet. Ik kon nog wel op de bank. Prima voor één avond.

Toen ik ‘s avonds aankwam bleek er toch een afzegging te zijn dus ik kon in een andere kamer nog op een bed slapen. In het donker moest ik al mijn spullen bij elkaar rapen. Deze lagen tussen de kussens die van de bank waren afgehaald. En daar ben ik dus helaas ook vergeten mijn GoPro tussen vandaan te halen. Die ligt dus nog in Coron.

Daar kwam ik achter toen ik op de boot naar El Nido ging. Heel erg balen. Vanuit El Nido pakte ik een bus naar Port Barton. Een plaatsje wat dezelfde sfeer heeft Siquijor. Niet zo veel te doen, maar vooral heel relaxt.

Een dag nog wezen Eiland hoppen met een Nederlandse meid die daar woont. Die avond zijn we met mensen op de boot wezen eten en uit gegaan. Was gezellig.

Inmiddels zit ik in Puerta Princesa op mijn kamer. Morgen pak ik een vlucht naar Bali, Indonesië. Daarna wordt het tijd om Azië te verlaten voor Australië.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

6 reacties